تحول الگوی رهبری در کنش های اعتراضی ایران ؛ علل و زمینه ها) مورد مطالعه : اعتراضات سال های ۸۸، ۹۶، ۹۸، ۱۴۰۱(
کد مقاله : 1157-POLITICALAWARD
نویسندگان
ایوب عبدی1، محمد بابایی *2
1شاغل در وزارت بهداشت
2هیئت علمی دانشگاه خوارزمی
چکیده مقاله
در دو دهه اخیر، کنش‌های اعتراضی در ایران از جهات گوناگون دچار تحول شده‌اند؛ یکی از مهم‌ترین این تحولات، تغییر درالگوی رهبری این کنش‌هاست. این مقاله با تمرکز بر اعتراضات سال‌های ۱۳۸۸، ۱۳۹۶، ۱۳۹۸ و ۱۴۰۱، به بررسی روند تغییرات در الگوی رهبری این اعتراضات می‌پردازد. در سال ۱۳۸۸، رهبری مشخص و کاریزماتیک از سوی چهره‌های شناخته‌شده سیاسی دیده می‌شود؛ اما در سال‌های بعد، به‌ویژه در ۱۳۹۶ و ۱۴۰۱، الگوی «خودرهبری» و کنش‌های فاقد رهبری متمرکز با استفاده از شبکه‌های اجتماعی ظهور می‌یابد. این مقاله با روش تحلیل اسنادی و رویکرد توصیفی-تحلیلی، تلاش دارد ضمن تبیین این دگرگونی، علل و زمینه‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی آن را نیز بررسی کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که تغییرات ساختاری در جامعه، شکاف‌های نسلی، گسترش ارتباطات شبکه‌ای، و ناامیدی از نهادهای رسمی سیاسی، از عوامل کلیدی این تحول به‌شمار می‌روند. این مطالعه می‌کوشد با تحلیل الگوهای رهبری در کنش‌های اعتراضی اخیر، درک جامع‌تری از شیوه‌های نوین اعتراض و بسیج اجتماعی در ایران معاصر ارائه دهد
کلیدواژه ها
کنش اعتراضی، رهبری، خودرهبری، شبکه‌های اجتماعی، اعتراضات ۱۳۸۸ تا ۱۴۰۱
وضعیت: پذیرفته شده برای ارائه شفاهی